hedayatgar.ir

bolet_marque
اِلهی عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکی وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّهِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ اُولِی الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِیُّ یا عَلِیُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانی فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانی فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنی اَدْرِکْنی اَدْرِکْنی السّاعَهَ السّاعَهَ السّاعَهَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ.       
۲۱ : ۱۲ - پنجشنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۶ - 17 August 2017 -۲۵ ذی القعده ۱۴۳۸
کد خبر: ۹۹۷
تعداد بازدید: ۱۲۹۵
تاریخ انتشار: ۲۲ آذر ۱۳۹۵ - ۰۱:۵۹
به مناسبت ولادت حضرت امام جعفرصادق(ع)/۲

ستاره بقیع

مختصری از زندگانی امام علیه السّلام

امام جعفر صادق عليه السّلام در روز دوشنبه هفدهم ماه ربيع الأوّل سال هشتاد و سه مطابق با روز ولادت حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به دنیا آمدند. اسم مبارك آن حضرت «جعفر»، كنيه شريفش «ابو عبد اللّه» و القاب آن حضرت «صابر»، «فاضل»، «طاهر» و «صادق» بود. و مشهورترين القاب آن جناب «صادق» است. ابن بابويه و قطب راوندى روايت كرده‏ اند كه: از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام پرسيدند: «امام بعد از شما كيست؟ آن حضرت فرمودند: محمّد باقر كه علم را مى ‏شكافد شكافتنى. پرسيدند: بعد از او امام كه خواهد بود؟ فرمودند: جعفر كه نام او نزد اهل آسمان ‏ها صادق است. پدر بزرگوار حضرت صادق علیه السّلام، امام پنجم، حجّت خدا حضرت باقر علیه السّلام و مادر گرامی آن حضرت، جناب فاطمة بودند که به ‏امّ فروة بنت قاسم بن محمّد بن ابى بكر هم نامیده شده بودند. حضرت صادق عليه السّلام در حقّ ایشان فرموده اند: «كانَت اُمّى مِمَّن آمَنَت وَ اتَّقَت وَ اَحسَنَت وَ اللّهُ يُحِبُّ المُحسِنينَ». يعنى: مادرم از جمله زنانى بود كه ايمان آورد و تقوى و پرهيزكارى را اختيار كرد و احسان و نيكوكارى نمود و خدا دوست دارد نيكوكاران را. مسعودى در اثبات الوصيّة می گوید: «امّ فروة از تمامى زنان زمان خود با تقواتر بود». امّ فروة به قدری مجلّله و مكرّمه و بزرگوار بود كه به سبب ایشان، گاهی از حضرت ‏صادق عليه السّلام به «ابن المكرّمه» تعبير می كردند و هنوز هم در برخی روایات اسلامی شاهد این مطلب هستیم. در شمايل حضرت صادق عليه السّلام گفته ‏اند كه آن حضرت ميانه بالا و افروخته رو و سفيد بدن و كشيده بينى و موهاى ایشان سياه و مجعّد بود و بر روي مبارکشان خال سياهى وجود داشت.(1)

علم امام علیه السّلام

به قدری مردم از علوم آن حضرت نقل کرده اند که در تمام شهرها منتشر شده و تمام عالم را فرا گرفته و از احدى از علماى اهل بيت علیهم السّلام، آن چه از آن حضرت نقل شده، نقل نگردیده است. محدّثان نام راويان موثّق آن حضرت را جمع كرده ‏اند كه شماره آن ها، با صرف نظر از اختلاف در عقيده و گفتار، به چهار هزار نفر مى ‏رسد. اخیراً مرحوم آیت الله قزوینی با تحقیق و پژوهشی که انجام داده اند تعداد شاگردان حضرت را به بیش از پنج هزار نفر رسانده اند و اسامی ایشان را در مجلّد مستقلّی در کتاب موسوعة الامام الصادق علیه السّلام ذکر نموده اند. تنها يكى از راويان آن حضرت به نام ابان بن تغلب، سى هزار حديث از امام صادق علیه السّلام نقل كرده است. روايت شده است كه آن حضرت، براى عامّه و خاصّه مجلسى داشتند (که ظاهراً این مجلس در ایّام حج بوده است)، مردم از اقطار عالم به خدمتشان مى ‏رسيدند و از ایشان از حلال و حرام و از تأويل قرآن و فصل الخطاب سؤال مى ‏نمودند و احدى از خدمت حضرت بيرون نمى ‏آمد مگر با جوابى كه مورد رضایت و پسندش بود. بعضى از علماى عامّه (اهل سنّت) از دانش آموختگان و از خدّام و اتباع آن جناب بوده ‏اند و از آن بزرگوار اخذ كرده ‏اند، مانند: ابو حنيفه، و محمّد بن حسن، و ابو يزيد طيفور سقّاء، و ابراهيم بن ادهم و مالك بن دينار از غلامان آن حضرت بوده‏ اند. درواقع علومی که از آن حضرت صادر شد و تربیت نفوس و شاگردانی که در تاریخ اهل بیت علیهم السّلام -به جهت خفقان و مظلومیّت ایشان در هر دوره ای از زمان- نظیر نداشت، باعث شد تا مذهب شیعه بیش از پیش شناخته شده و تقویت گردد، تا به اندازه ای که مکتب اهل بیت و مذهب شیعه را، «مذهب جعفری» نامیده، و امام صادق علیه السّلام را رئیس آن مذهب معرّفی می کنند. ابن حجر (از بزرگان علماء اهل سنّت) در کتاب الصواعق، مى ‏نويسد: «مردم به اندازه ‏اى از علوم امام صادق علیه السّلام نقل كرده ‏اند كه سخنانش توشه راه كاروانيان و مسافران و آوازه‏ اش در هر گوشه و كنار زبان زد مردم گشته است». ابن شهر آشوب در مناقب مى ‏گويد: «از آگاهى به علوم امام صادق علیه السّلام به اندازه ‏اى نقل شده كه از هيچ كس ديگرى منقول نيست. هيچ كتاب حديث و حكمت و زهد و موعظه‏ اى از گفتار امام صادق علیه السّلام خالى و بى‏ بهره نيست. و همه مى‏ گويند جعفر بن محمّد چنين گفت و جعفر بن محمّد صادق چنان فرمود». دانشمندان در بين ائمه علیهم السّلام بيشترين نقل ها را از امام صادق علیه السّلام روايت كرده ‏اند. هيچ يك از اهل آثار و راويان اخبار بدان اندازه كه از آن حضرت بهره برده ‏اند از ديگران سود نبرده‏ اند.(2)

قدرت امام علیه السّلام

امام صادق علیه السّلام فرمودند: دنیا برای امام مانند نیمی از گردو تصوّر می شود، هیچ چیزی از آن از نظر امام پنهان نیست، و همانا او بر همه اطراف آن احاطه دارد و هر گونه بخواهد می تواند در آن تصرّف کند، همانطور که یکی از شما آن چه می خواهد از بالای سفره بر می دارد و بر آن احاطه دارد و هیچ چیزی از آن از نظر او پنهان نمی ماند.

روزی مردی از دانشمندان یمن در مجلس امام صادق علیه السّلام حضور یافت، امام علیه السّلام به او فرمودند: ای برادر یمنی! آیا نزد شما علما و دانشمندان هستند؟ عرض کرد: بله. حضرت فرمودند: علم دانشمندان شما در چه حدودی است و چه مقدار است؟ عرض کرد: تا این حد که در یک شب دو ماه راه را می پیماید، با پرواز پرنده تفأّل می زند و طیّ الارض می کند. امام صادق علیه السّلام فرمودند: دانشمند مدینه (مقصود خود آن حضرت است) از عالم شما دانشمند تر است. یمنی عرض کرد: عالم مدینه تا چه مرتبه ای از علم رسیده است؟ امام علیه السّلام فرمودند: در ساعتی از روز به اندازه حرکت یک سال خورشید می پیماید تا آن که دوازده هزار عالَم مانند عالَم شما را طی می کند که اهل آن ها نمی دانند خداوند آدم و ابلیس را آفریده است. عرض کرد: آیا شما را می شناسند؟ حضرت فرمودند: «نَعَمْ مَا افْتَرَضَ‏ عَلَيْهِمْ‏ إِلَّا وَلَايَتَنَا وَ الْبَرَاءَةَ مِنْ عَدُوِّنَا»، بله، چیزی بر آن ها جز ولایت و دوستی ما و نفرت و بی زاری از دشمنان ما واجب نگردیده است.(3)

احترام به مادر

از ابراهیم بن مهزم روایت شده است که شبی از نزد حضرت صادق علیه السّلام خارج شدم و به منزلم در مدینه رسیدم، مادرم با من همراه بود. صحبتی بین من و او رخ داد و من بر مادرم درشتی کردم. وقتی صبح شد پس از خواندن نماز صبح به خدمت امام صادق علیه السّلام شرفیاب شدم. در همان ابتدای کار حضرت به من فرمودند: ای ابا مهزم! این چه برخوردی بود که دیشب با مادرت داشتی و با او در کلامش درشتی کردی؟ آیا نمی دانی که شکم او منزلی بود که تو در آن سکونت داشتی؟ و دامنش گهواره تو و سینه اش ظرفی بود که تو از آن شیر می نوشیدی؟ عرض کردم: بله. حضرت فرمودند: پس دیگر با او درشتی نکن.(4)

زنده شدن گاو مرده

مفضّل مى‏ گويد: با امام صادق عليه السّلام به طرف مكّه مى ‏رفتيم. در اين هنگام از كنار زن و بچّه ‏اى كه گاوشان مرده بود و براى آن مى ‏گريستند، گذشتيم. حضرت فرمودند: چه شده است؟ زن گفت: اين گاو، همه چيز ما بود و با آن زندگى خود را مى‏ گذرانديم. اكنون مرده است و ما نمى ‏دانيم چه كار كنيم. حضرت فرمودند: آيا مى‏ خواهى كه خدا آن را زنده كند؟ زن گفت: ما ناراحت هستيم و تو ما را به مسخره گرفته ‏اى؟ حضرت فرمودند: هرگز مقصودم اين نبود. پس امام دعا كردند و با پاى مبارك، ضربه ‏اى به گاو وارد كرده و او را نهيب زدند. گاو برخاست و سر پا ايستاد. زن گفت: قسم به خداى كعبه! تو عيسى بن مريم هستى. بعد امام عليه السّلام داخل مردم رفتند و آن زن نتوانست حضرت را بشناسد.(5)

کلامی از امام علیه السّلام

«إِنَّ اللَّهَ أَنْعَمَ عَلَى قَوْمٍ بِالْمَوَاهِبِ فَلَمْ يَشْكُرُوهُ فَصَارَتْ عَلَيْهِمْ وَبَالًا وَ ابْتَلَى قَوْماً بِالْمَصَائِبِ فَصَبَرُوا فَكَانَتْ عَلَيْهِمْ نِعْمَةً». همانا خداوند بر مردمى نعمت ها و بخشش هاى بسيارى ارزانى داشت، ولى چون شكر او را به جا نیاوردند همه تبديل به بلا شد، و مردمى را مبتلا به مشكلات كرد و چون شكيبائى كردند همان مشكلات بر ايشان نعمت شد.(6)

پی‌نوشت‌ها

برگرفته از کتاب های:

۱- الكافي (ط - الإسلامية) ج‏1 ص472/ منتهى الآمال ج‏۲ ص۱۳۳۵و۱۳۳۹.

2-سيره معصومان (ترجمه اعیان الشّیعه) ج‏۶ ص۵۳ / الامام الصادق ((ع)) من المهد الی اللّحد ص۲۴۳.

3-قطره ای از دریای فضائل اهل بیت ع (ترجمه القطره) ج1 ص549 و 553/ الاختصاص ص217/ بصائر الدرجات في فضائل آل محمّد صلى الله عليهم ج‏1 ص401.

4-بصائر الدّرجات ج1 ص 243.

5-جلوه ‏هاى اعجاز معصومين عليهم السّلام (ترجمه الخرائج و الجرائح) ص232.

6-تحف العقول (ترجمه جعفرى) ص338.

دفتر نشر فرهنگ و معارف اسلامی مسجد هدایت

مسلم زکی زاده

نام:
ایمیل:
* نظر: