کد مطلب: ۱۱۲۴
تعداد بازدید: ۲۱۳۸
تاریخ انتشار : ۲۶ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۰:۰۷
به مناسبت شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)
زمین آرام و قرار ندارد. این دگرگونی همه جا را فرا گرفته و راهی برای فرار نیست. این وضع آن قدر ادامه دارد که از زمین با آن همه پستی و بلندی و کوه های سر به فلک کشیده و جنگل های در هم تنیده، جز لاشه ای صاف و یک دست و بی آب و علف باقی نمی ماند.

زهرا(س) قیامت می کند(1)

رسول خدا صلّی الله علیه و آله: «وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهَا الْجَارِيَةُ الَّتِي تَجُوزُ فِي عَرْصَةِ الْقِيَامَةِ عَلَى نَاقَةٍ رَأْسُهَا مِنْ خَشْيَةِ اللَّه ...». قسم به کسی که جانم به دست اوست، او تنها زنی است که در صحنه قیامت سوار بر شتری عبور می کند که سرش جلوه ای از ترس و خشیت خداست ... .‏[1]

 

انقضاء عالم

عالم با تمام وسعت و شگفتیش پایان می یابد و روزی خواهد آمد که خبری از این ماه و خورشید و فلک و زمین خاکی نخواهد بود. «أَ وَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ ما خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما إِلاَّ بِالْحَقِّ وَ أَجَلٍ مُسَمًّى وَ إِنَّ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ لَكافِرُونَ». آيا آنان با خود نينديشيدند كه خداوند، آسمان ها و زمين و آن چه را ميان آن دو است جز به حق و براى زمان معيّنى نيافريده است؟! ولى بسيارى از مردم (رستاخيز و) لقاى پروردگارشان را منكرند.[2]

آن روز همگان در دادگاه عدل خدا حاضر خواهند شد و نتیجه آن چه در دنیا عمل نموده اند را حاضر خواهند دید، «... وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً». و هر عملى را انجام داده ‏اند، حاضر مى‏ يابند، و پروردگارت به هيچ كس ستم نخواهد كرد.[3]

 

نفخه صور اوّل و مرگ ناگهانی

 

«يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتِيكُمْ إِلاَّ بَغْتَةً يَسْئَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ». (ای رسول ما!) درباره قيامت از تو سؤال مى ‏كنند، كى فرا مى ‏رسد؟! بگو: «علمش فقط نزد پروردگار من است و هيچ كس جز او (نمى ‏تواند) وقت آن را آشكار سازد (امّا قيام قيامت، حتّى) در آسمان ها و زمين، سنگين (و بسيار پر اهمّيّت) است و جز به طور ناگهانى، به سراغ شما نمى ‏آيد!» (باز) از تو سؤال مى ‏كنند، چنان كه گويى تو از زمان وقوع آن با خبرى! بگو: «علمش تنها نزد خداست ولى بيشتر مردم نمى‏ دانند».[4]

پایان دنیا کی خواهد بود؟ آری علمش تنها نزد خداست و بس، ولی آن چه مسلّم است آن است که ناگهانی و دفعتاً به وقوع خواهد پیوست و همین امر باعث غافل گیری بسیاری از انسان های بی توجّه نسبت به قیامت خواهد شد.

طلیعه قیامت با دمیدن در شیپور مرگ آغاز خواهد شد. همه جز عدّه ای اندک که همیشه به یاد خدا و در هراس از روز جزا هستند، گرم کار و تلاش روزانه اند و غافل از آن که دنیا را پایانی است و انسان را سرانجامی. برخی در حالى كه پارچه ‏اى را گشوده ‏اند و مشغول معامله ‏اند پيش از آن كه آن را برچينند و بپيچند، جهان پايان مى ‏يابد! و كسانى لقمه غذا را برای خوردن از ظرف برداشته اند امّا پيش از آن كه به دهان بگذارند، صيحه آسمانى فرا مى‏ رسد و جهان پايان مى ‏يابد، عدّه ای مشغول تعمير و گل مالى حوضند تا چهار پايان را سيراب كنند، امّا دریغا که پيش از سیراب شدنِ چهار پايان، قيامت بر پا مى ‏شود[5]. «ما يَنْظُرُونَ إِلاَّ صَيْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ * فَلا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَ لا إِلى‏ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ». جز اين انتظار نمى‏كشند كه يك صيحه عظيم (آسمانى) آن ها را فرا گيرد، در حالى كه مشغول جدال (در امور دنيا) هستند. * (چنان غافل گير مى ‏شوند كه حتّى) نمى ‏توانند وصيّتى كنند يا به سوى خانواده خود باز گردند[6].

ناگهان صدائی مهیب می آید و گوئی کسی در شیپور رحیل می دمد، و به ناگاه هر آن کسی و یا چیزی که زنده است، همه می میرند، «وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلاَّ مَنْ شاءَ اللَّهُ ...». و در صور دميده مى ‏شود، پس هر كه در آسمان ‏ها و زمين است مى ‏ميرد، مگر كسى را كه خدا بخواهد ... [7]. سکوتی بر همه جا حکم فرما می شود[8] و تنها زنده ازلی و ابدی خدای واحد قهّار است و حکومت از آن اوست.[9] تمام حاکمان و صاحبان قدرت و ثروت و ... همه مرده اند و پیکر بی جانشان روی زمین افتاده.

 

در آستانه قیامت

 

چه خبر شده است؟ زمین و زمان را دگرگون می بینم! زمین به لرزه آمده و آرام نمی گیرد. از کسی کاری ساخته نیست. گوئی زمین به دست باغبان هستی شخم می خورد و آن چه در دل دارد بیرون می ریزد.[10]

زمین لرزه ای که سابقه نداشته و به عقل بشر خطور نکرده است. صداهای عظیم و ترسناکی به گوش می رسد. حرکت مرموزی در میان کوه ها مرا به خود مشغول ساخته. کوه ها که روزگاری میخ های زمین بودند[11]، اینک لرزه بر اندامشان افتاده[12] و چون خس و خاشاک از جا برون شده به حرکت در آمده اند[13] و چنان به هم کوبیده می شوند[14] که از آن ها جز تلِّ گرد و خاکی به جا نمی ماند[15]. زمین بالا و پائین و چپ و راست می شود و هر چه بر روی خود دارد را غربال می کند. گرد و خاک به جا مانده از رشته کوه ها مانند غبار در هوا پراکنده شده[16] و چشم، چشم را نمی بیند.

زمین آرام و قرار ندارد. این دگرگونی همه جا را فرا گرفته و راهی برای فرار نیست. این وضع آن قدر ادامه دارد که از زمین با آن همه پستی و بلندی و کوه های سر به فلک کشیده و جنگل های در هم تنیده، جز لاشه ای صاف و یک دست و بی آب و علف باقی نمی ماند[17]. دریاها به تلاطم شدید افتاده و حال دیگری دارند. تا به آن روز دریا را چنین ندیده ای! دریا که هر آتشی را در کام خود خاموش می ساخت، حالا شعله ور شده و زبانه می کشد و آن قدر در خود می پیچد و می سوزد که هر بار انفجارش پیکر زمین را به خود می لرزاند[18].

این حال زمین است و آسمان ها به گونه ای دیگر اند. به یاد داری که آسمان پهنه ای گسترده بود که در دل شب ستارگان پر فروغ و زیبا، سفره اش را نورانی و گلباران کرده بودند[19] و بدر کامل ماه در میانشان چنان خود نمائی می کرد که ستارگان را از نور در خشان خود خجلت زده می نمود؟ و یا در خاطرت هست که صفحه آبی آسمان بی کران مثل اقیانوس وسیعی بود که تکّه های ابر در آن به آرامی شناور بود و خورشید با انوار گرمش گونه هایت را نوازش می داد؟ حال بیا و ببین از آسمان آبی و دلنواز، از آن همه ستارگان چشمک زن و ماه درخشان و خورشید جهان افروز، چه مانده! باور نمی کنم این همان خورشید است که اکنون چنین به هم پیچیده و بی نور و تاریک شده و دیگر از روز و شکوهش خبری نیست؟![20] حالا که ظلمتی چون دلِ سیاه شب همه جا را فرا گرفته، چرا ماه خود آرایی نمی کند و ستارگان در غم فراغش رخت تاریکی به تن کرده اند؟! آری ماه هم تاریک شده[21] و ستارگان بی فروغ[22]. آسمان به هم خورده و کواکب در حال پراکندگی هستند[23]. انفجارهای بزرگ و طولانی پی در پی اتّفاق می افتد و سیّاره ها فرو می پاشند، آسمان پاره پاره می شود و از شدّت حرارت گداخته می گردد[24] چون دریائی از موادّ مذاب به حرکت و لرزه در می آید[25] و در یک کلام طومار آن به هم می پیچد[26].

تا ساعتی دیگر صحنه محشر کبری پدیدار خواهد شد ... (به امید خدا ادامه دارد)

 

پی‌نوشت‌ها:

 

[1] تأويل الآيات الظاهرة في فضائل العترة الطاهرة ص 473.

[2] سوره روم/ آیه 8 (ترجمه مکارم).

[3] سوره کهف/ آیه 49 (ترجمه انصاریان).

[4] سوره اعراف/ آیه 187 (ترجمه مکارم).

[5] رسول خدا صلّی الله علیه و آله فرمودند: «تقوم الساعة و الرجلان قد نشرا ثوبهما يتبايعانه فما يطويانه حتى تقوم!، و الرجل يرفع اكلته الى فيه فما تصل الى فيه حتى تقوم!، و الرجل يليط حوضه ليسقى ماشيته فما يسقيها حتى تقوم». [تفسير نمونه ج ‏18 ص 407- تفسیر الصّافی ج 4 ص 255].

[6] سوره یس/ آیه 49 و 50 (ترجمه مکارم).

[7] سوره زمر/ آیه 68 (ترجمه انصاریان).

[8] «إِنْ كانَتْ إِلاَّ صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ خامِدُونَ». فقط يك صيحه آسمانى بود، ناگهان همگى خاموش شدند. [سوره یس/ آیه 29 (ترجمه مکارم)].

[9] «وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ ...». آن ها خدا را آن گونه كه شايسته است نشناختند، در حالى كه تمام زمين در روز قيامت در قبضه اوست و آسمان ها پيچيده در دست او. [سوره زمر/ آیه 67 (ترجمه مکارم)]- «يَوْمَ هُمْ بارِزُونَ لا يَخْفى‏ عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْ‏ءٌ لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ». روزى كه همه آنان آشكار مى ‏شوند و چيزى از آن ها بر خدا پنهان نخواهد ماند (و گفته مى ‏شود:) حكومت امروز براى كيست؟ براى خداوند يكتاى قهّار است. [سوره غافر/ آیه 16 (ترجمه مکارم)].

[10] «إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها * وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقالَها * وَ قالَ الْإِنْسانُ ما لَها * يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبارَها * بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحى‏ لَها». هنگامى كه زمين شديداً به لرزه در آيد، * و زمين بارهاى سنگينش را خارج سازد! * و انسان مى‏ گويد: زمين را چه مى ‏شود (كه اين گونه مى ‏لرزد)؟! * در آن روز زمين تمام خبرهايش را بازگو مى ‏كند * چرا كه پروردگارت به او وحى كرده است. [سوره زلزله/ آیه 1 تا 5 (ترجمه مکارم)].

[11] «وَ الْجِبالَ أَوْتاداً». و (آیا) كوه‏ ها را ميخ هاى زمين (قرار ندادیم؟). [سوره نبأ/ آیه 7].

[12] «يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ». آن روز كه زلزله ‏هاى وحشتناك همه چيز را به لرزه در مى‏ آورد. [سوره نازعات/ آیه 6 (ترجمه مکارم)].

[13] «وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً». و كوه‏ ها از جا كنده و متحرّك مى‏ شوند. [سوره طور/ آیه 10 (ترجمه مکارم)].

[14] «وَ حُمِلَتِ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً». و زمين و كوه‏ ها از جا برداشته شوند و يكباره در هم كوبيده و متلاشى گردند. [سوره حاقّة/ آیه 14 (ترجمه مکارم)].

[15] «يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ وَ كانَتِ الْجِبالُ كَثِيباً مَهِيلاً». در آن روز كه زمين و كوه‏ ها سخت به لرزه در مى‏ آ يد، و كوه‏ ها (چنان درهم كوبيده مى ‏شود كه) به شكل توده‏ هايى از شن نرم در مى ‏آيد. [سوره مزّمّل/ آیه 14 (ترجمه مکارم)].

[16] «وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا * فَكانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا». و كوه‏ ها در هم كوبيده مى ‏شود، * و به صورت غبار پراكنده در مى ‏آيد. [سوره واقعه/ آیه 5 و 6 (ترجمه مکارم)].

[17] «وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْجِبالِ فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً * فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً * لا تَرى‏ فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً». و از تو درباره كوه‏ ها سؤال مى ‏كنند بگو: «پروردگارم آن ها را (متلاشى كرده) بر باد مى‏ دهد! * سپس زمين را صاف و هموار و بى‏ آب و گياه رها مى‏ سازد * به گونه‏ اى كه در آن، هيچ پستى و بلندى نمى ‏بينى. [سوره طه/ آیه 105 تا 107 (ترجمه مکارم)]- «وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ وَ تَرَى الْأَرْضَ بارِزَةً ...». و روزى را به خاطر بياور كه كوه‏ ها را به حركت در آوريم و زمين را آشكار (و مسطّح) مى ‏بينى. [سوره کهف/ آیه 47 (ترجمه مکارم)].

[18] «وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ». و هنگامى كه درياها مشتعل و برافروخته گردند. [سوره تکویر/ آیه 6 (ترجمه انصاریان)]- «وَ إِذَا الْبِحارُ فُجِّرَت». و هنگامى كه درياها شكافته شوند (و به هم بپيوندند). [سوره انفطار/ آیه 3 (ترجمه انصاریان)].

[19] «إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ». همانا ما آسمان دنيا را به زيور ستارگان آراستيم. [سوره صافات/ آیه 6 (ترجمه انصاریان)].

[20] «إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَت». در آن هنگام كه خورشيد در هم پيچيده شود. [سوره تکویر/ آیه 1 (ترجمه مکارم)].

[21] «فَإِذا بَرِقَ الْبَصَرُ * وَ خَسَفَ الْقَمَرُ * وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ». در آن هنگام كه چشم ها از شدّت وحشت به گردش در آيد، * و ماه بى ‏نور گردد، * و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند. [سوره قیامة/ آیه 7 تا 9 (ترجمه مکارم)].

[22] «فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَت». در آن هنگام كه ستارگان محو و تاريك شوند. [سوره مرسلات/ آیه 8 (ترجمه مکارم)].

[23] «وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَت». و آن زمان كه ستارگان پراكنده شوند و فرو ريزند. [سوره انفطار/ آیه 2 (ترجمه مکارم)].

[24] «فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ». در آن هنگام كه آسمان شكافته شود و همچون روغن مذاب گلگون گردد (حوادث هولناكى رخ مى ‏دهد كه تاب تحمّل آن را نخواهيد داشت). [سوره الرحمن/ آیه 37 (ترجمه مکارم)].

[25] «يَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً». روزى [است‏] كه آسمان به حركت و لرزه‏ اى سخت در آيد. [سوره طور/ آیه 9 (ترجمه انصاریان)].

[26] «يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنا إِنَّا كُنَّا فاعِلِينَ». در آن روز كه آسمان را چون طومارى در هم مى ‏پيچيم، (سپس) همان گونه كه آفرينش را آغاز كرديم، آن را باز مى‏ گردانيم اين وعده ‏اى است بر ما، و قطعاً آن را انجام خواهيم داد. [سوره انبیاء/ آیه 104 (ترجمه مکارم)].

 

دفتر نشر فرهنگ و معارف اسلامی مسجد هدایت

مسلم زکی زاده

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: