کد مطلب: ۴۳۷۱
تعداد بازدید: ۲۸۰
تاریخ انتشار : ۱۹ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۷:۰۰
قصه‌ها و نکته‌ها پیرامون امامت| ۱۶
چطور شده كه خداوند در این سوره از همه‌ی نعمت‌های بهشتی اسم برده ولی از حورالعین نامی به میان نیاورده است؟ و حال آن كه در آیات دیگر كه نعمت‌های بهشتی را بیان می‌کند، مکرّراً سخن از حورالعین می‌گوید...
اینجا خالی از تناسب نیست كه نكته‌ای لطیف از یک مفسّر سنّی آورده شود. آلوسی، صاحب تفسیر «روح‌المعانی»، ضمن تفسیر سوره‌ی «هل اتی» می‌گوید:
چطور شده كه خداوند در این سوره از همه‌ی نعمت‌های بهشتی اسم برده ولی از حورالعین نامی به میان نیاورده است؟ و حال آن كه در آیات دیگر كه نعمت‌های بهشتی را بیان می‌کند، مکرّراً سخن از حورالعین می‌گوید؛ از قبیل:
«وَ حُورٌ عِینٌ * کَاَمْثالِ اللُّؤْلُؤ الْمَکْنُونِ»؛[1]
«کَاَنَّهُنَّ الْیاقُوتُ وَ الْمَرْجانُ»؛[2]
«وَ عِنْدَهُمْ قاصِراتُ الطَّرْفِ عِینٌ * کَاَنَّهُنَّ بَیْضٌ مَکْنُونٌ»؛[3]
ولی در سوره‌ی هل اتی با آن‌که از درختان پرمیوه و نهرهای جاری و تخت‌های زیبا و لباس‌های حریر و دستبندهای نقره و حتی «وِلْدانٌ مُخَلَّدُون» کودکان خدمتکار جاودان همچون مروارید غلتان سخن گفته است، از حورالعین اسمی به میان نیاورده است. سرّش چیست؟ این عالم و مفسّر سنّی می‌گوید:
«رَعایَةً لِحُرْمَةِ الْبَتُول وَ قُرَّةِ عَیْنِ الرَّسُول»؛
یعنی چون خداوند در این سوره پاداش‌های بهشتی امیرالمؤمنین و خاندان آن حضرت(ع) را که در رأس ابرار قرار گرفته‌اند بیان می‌کند، سزاوار نبود با وجود حضرت بتولِ قرّة‌العین رسول در كنار علی(ع) سخن از حورالعین به میان آید و آنها به عنوان پاداش بهشتی به علی(ع) ارائه شوند و لذا خداوند برای حفظ حرمت آن ریحانه‌ی رسول از حورالعین نامی نبرده است.
همین مرد جمله‌ی دیگری هم دارد و در مدح خاندان علی(ع) می‌گوید:
«و ماذا عَسَی یقولُ امْرَءُ فیهِم سِوَی اَنْ عَلِیّاً مَولی المؤمنینَ وَ وَصِیُّ النَّبِیِّ وَ فاطمة البضعة الاحمدیّه و الجزء المحمّدی و امّا الْحَسَنانِ فالرَّوح و الرَّیحان و سیّداَ شبابِ الْجِنانِ و لیس هذا مِنَ الرّفَضِ بَشیءٍ بَل ما سِواهُ عِندی هُوَ الْغَیّ»؛
«کسی چه می‌تواند بگوید درباره‌ی این خاندان، جز این‌كه علی مولای مؤمنان و وصیّ پیامبر است و فاطمه پاره‌ی تن احمد و جزئی از محمّد است و حسنین روح و ریحان و سروران بهشتیانند و این سخن حقّ و جز این نزد من ضلالت و گمراهی است».
بعد این بیت را گفته است:
اَنَا عَبدُ الْحَقِّ لا عبدالهَوَی / لَعَنَ اللهُ الهَوَی فی مَن لعن
«من بنده‌ی حقّ هستم نه بنده‌ی هوی. لعنت خدا و لعنت‌کنندگان بر پویندگان راه هوی».[4]
از فضل و كرم خدا بعید نیست كه این مرد را به پاس این عرض احترام و ادب به آستان اقدس خاندان عصمت(ع) مورد لطف و عنایت خود قرار دهد.
 

پی‌نوشت‌ها


[1]ـ سوره‌ی واقعه، آیات ۲۲ و ۲۳.
[2]ـ سوره‌ی الرّحمن، آیه‌ی ۵۸.
[3]ـ سوره‌ی صافّات، آیات ۴۸ و ۴۹.
[4]ـ تفسیر روح‌المعانی، جلد ۲۹، سوره‌ی هل اتی.
 
دفتر نشر فرهنگ و معارف اسلامی مسجد هدایت
آیت الله سید محمد ضیاءآبادی
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: