کد مطلب: ۶۴۵۷
تعداد بازدید: ۲۴۲
تاریخ انتشار : ۲۱ خرداد ۱۴۰۲ - ۱۰:۰۰
حفظ موضوعی و آشنایی با معارف آیات و روایات | ۱۰۹
گفتنی است مقصود از «نفس مطمئنه» نفسی است که از بند تعلقات دنیوی رهیده باشد و با یاد پروردگار و تسلیم محض در برابر او قرار گرفته باشد. خداوند هنگام قبض روح چنین نفسی به استقبال وی رفته و با خطابی مملو از تکریم و احترام، به او بشارت ورود به بهشت مخصوص خود را می‌دهد.

فضیلت امام حسین(ع)


یا أَیتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ (۲۷) ارْجِعِی إِلَى رَبِّكِ رَاضِیةً مَّرْضِیةً (۲۸) فَادْخُلِی فِی عِبَادِی (۲۹) وَادْخُلِی جَنَّتِی (۳۰)
ای جان آرام گرفته و اطمینان یافته! (۲۷) به سوی پروردگارت در حالی که از او خشنودی و او هم از تو خشنود است، باز گرد. (۲۸) پس در میان بندگانم درآی (۲۹) و در بهشتم وارد شو. (۳۰) (فجر)


توضیح:

افزون بر آیاتی که به طور مشترک بر فضیلت اهل بیت یا فضیلت پنج تن آل عبا(ع) دلالت می‌کرد، آیاتی نیز به طور اختصاصی بر فضل و مقام معنوی امام حسین(ع) دلالت می‌کند. اسراء، ۳۳/ مریم، ۱/ حج، ۶۰/ احقاف، ۱۵ و ده‌ها آیه‌ی دیگر از این جمله است. در این میان، سوره‌ی فجر به عنوان سوره‌ی اختصاصی آن حضرت نامیده شده است و مراد از «نفس مطمئنه» در آیات پایانی آن سیدالشهداء(ع) دانسته شده است. گفتنی است مقصود از «نفس مطمئنه» نفسی است که از بند تعلقات دنیوی رهیده باشد و با یاد پروردگار و تسلیم محض در برابر او قرار گرفته باشد. خداوند هنگام قبض روح چنین نفسی به استقبال وی رفته و با خطابی مملو از تکریم و احترام، به او بشارت ورود به بهشت مخصوص خود را می‌دهد.

حدیث:

امام صادق(ع):

«مَا مَنْ شَیْءٍ أَحَبَّ إلَیْهِ مِنِ اسْتِلَالِ رُوحِهِ وَ الُّحُوقِ بِالْمُنَادِی؛ [هنگام قبض روح] هیچ چیز برای مؤمن محبوب‌تر از آن نیست که روحش از بدن جدا گشته و به کمادی بپیوندد. (مقصود از منادی، خدا می‌باشد که ندای «یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ...» را سر داده است.).» کافی: ج۳ ص۱۲۷ ح۲.

 

نشر فرهنگ و معارف اسلامی مسجد هدایت

محمد حاج ابوالقاسم و سیدمهدی هاشمی
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: