امام صادق(ع):

أَنَّ رَسُولَ اللهِ قَالَ لِفَاطِمَةَ(س) يَا فَاطِمَةُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ يَغْضَبُ‏ لِغَضَبِكِ‏ وَ يَرْضَى‏ لِرِضَاكِ.

از امام صادق(ع) روایت شده است که فرمودند: به درستی که رسول خدا(ص) به فاطمه(س) فرمودند: همانا خداوند عزّوجلّ به خاطر غضب تو غضب می‌کند و به رضایت تو راضی می‌گردد.
حضرت على(ع):

كَانَتْ فَاطِمَةُ لَا تَدَعُ‏ أَحَداً مِنْ‏ أَهْلِهَا يَنَامُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ وَ تُدَاوِيهِمْ بِقِلَّةِ الطَّعَامِ وَ تَتَأَهَّبُ لَهَا مِنَ النَّهَارِ وَ تَقُولُ: مَحْرُومٌ مَنْ حُرِمَ خَيْرَهَا.

فاطمه(س) نمى‌گذاشت کسى از اهل خانه در شب‌هاى قدر به خواب رود. به آنان غذاى کم مى‌داد و از روز قبل براى احیاى شب قدر آماده مى‌شد و مى‌فرمود: محروم کسى است که از برکات این شب محروم باشد.(بحارالانوار، ج 94، ص 10)
پیامبر اسلام(ص):

إِنَّ ابْنَتِي فَاطِمَةَ(س) مَلَأَ اللَّهُ قَلْبَهَا وَ جَوَارِحَهَا إِيمَاناً إِلَى مُشَاشِهَا، فَتَفَرَّغَتْ‏ لِطَاعَةِ اللَّهِ‏.

خداوند قلب دخترم فاطمه(س) و سراپاى وجود او را پُر از ايمان كرده است، پس او ـ به همين خاطر ـ همواره در اطاعت خداست.
قَال رَسُولُ اللَّهِ(ص):

إِنَّ ابْنَتِي فَاطِمَةَ(س) مَلَأَ اللَّهُ قَلْبَهَا وَ جَوَارِحَهَا إِيمَاناً إِلَى مُشَاشِهَا، فَتَفَرَّغَتْ‏ لِطَاعَةِ اللَّهِ‏.

خداوند قلب دخترم فاطمه(س) و سراپاى وجود او را پُر از ايمان كرده است، پس او ـ به همين خاطر ـ همواره در اطاعت خداست. (دلائل الامامة، ص 139، ح 47)
حضرت مهدي(عج):

فَاِنّا يُحيطُ عِلمُنا بِأَنبائِكُم و لايَعزُبُ عَنّا شَيءٌ مِن اَخباركُم.

ما از اوضاع شما کاملاً باخبريم و هيچ چيز از احوال شما بر ما پوشيده نيست. (بحار، ج ٥٣، ص ١٧٥)
امام جعفرصادق (عليه‌السلام):

لَو لَمْ يَبْقَ منَ الدُّنيا اِلاَّ يَومٌ واحِدٌ لَطَوّلَ اللهُ ذلِكَ اليَومَ حَتّي يَخرُجَ قائمُنا أَهْلَ البَيت.

اگر از عمر دنيا تنها يک روز مانده باشد خداوند آن روز را آنقدر طولاني مي‌کند تا قائم ما اهل بيت(عليه‌السلام) ظهور يابد. (منتخب‌الاثر، ص ٢٥٤)
پيامبر اسلام (ص):

مَن اَنكَرَ القائِمَ مِن وُلدي أَثناءَ غَيبَتِهِ ماتَ ميتَةً جاهِليَّةً.

کسي که قائم(مهدي) را که از فرزندان من است در دوران غيبتش مُنکِر شود، بر حالت جاهليت قبل از اسلام از دنيا خواهد رفت. (منتخب‌الاثر، ص ٢٢٩)
امام جعفرصادق (عليه‌السلام):

مَن ماتَ مِنكُم وَ هُوَ مُنتظِرٌ لِهذا الأََمرِ كان كَمَن هوُ مَعَ القائِمِ في فُسطاطِه.

هر کس از شما که در حال انتظار ظهور حضرت مهدي(عليه‌السلام) از دنيا برود همچون کسي است که در خيمه و معيّت آن حضرت در حال جهاد به سر مي‌برد. (بحار، ج ٥٢، ص ١٢٦)
مولي اميرالمؤمنين(عليه‌السلام):

اِنتَظِروا الفَرَجَ وَلا تَيأسُوا مِن رَوحِ الله.

همواره در انتظار (فرج و ظهور صاحب‌الزمان عليه‌السلام) باشيد و يأس و نااميدي از رحمت خدا به خود راه مدهيد. (بحار، ج ١٥، ص ١٢٣)
حضرت مهدي(عج):

اَكثِروا الدُّعاءَ بِتَعجِيل الفَرَجِ فَاِنَّ ذلِكَ فَرَجُكُم.

براي تعجيل در ظهور من زياد دعا کنيد که خود، فَرَج و نجات شما است. (کمال‌الدين، ج ٢، ص ٤٨٥)
پيامبر اسلام (ص):

افضلُ اَعمالٍ اُمّتي اِنتظارُ الفَرَج.

افضل اعمال امت من انتظار فَرَج و ظهور امام زمان عليه‌السلام است. (الشِّهاب في‌الحِکَم و الآداب، ص ١٦)
امام جعفرصادق (عليه‌السلام):

مَن ماتَ مِنكُم وَ هُوَ مُنتظِرٌ لِهذا الأََمرِ كان كَمَن هوُ مَعَ القائِمِ في فُسطاطِه.

هر کس از شما که در حال انتظار ظهور حضرت مهدی(عليه‌السلام) از دنيا برود همچون کسی است که در خيمه و معيّت آن حضرت در حال جهاد به سر می‌برد. (بحار، ج ٥٢، ص ١٢٦)
پيامبر اسلام(ص):

المَهدِيُّ طاووسُ أَهلِ الجَنَّةِ.

مهدي(ع) طاووس اهل بهشت است. (الشِّهاب‌ في‌الحِکَمِ و الآداب، ص ١٦)
امام زين‌العابدين عليه‌السلام:

لايومَ كَيَومِ الحسينِ عليه‌السلام، اِزْدَلَفَ اِلَيه ثلاثونَ اَلفَ رَجُلٍ يزَعمونَ أنَّهم مِن هذِهِ الأُمَّةِ، كُلٌّ يتقرَّبُ الَي اللهِ عزَّوجلَّ بِدَمِه!

هيچ روزی مانند روز فاجعه و مصيبت امام حسين‌(ع) نيست، سی هزار مردِ (جنگجو) که همه ادعای مسلمانی می‌کردند پيرامون او را گرفتند و هر يک براي ريختن خون حضرتش به خدای متعال تقرّب می‌جستند! (بحار، ج ٢٢، ص ٢٧٤)
امام زين‌العابدين عليه‌السلام:

أَيُّما مؤمنٍ دَمعَت عَيناهُ لِقَتْلِ الحُسينِ عَلَيه السّلامُ وَ مَنْ مَعَهُ حَتّي يَسيلَ علي خَدَّيهِ بَوَّأَهُ اللهُ في‌الجَنّةِ غُرَفاً.

هر مؤمنی که برای شهادت امام حسين(ع) و ياران شهيدش گريه کند و اشک او بر گونه‌هايش جاری گردد خداوند درجات رفيعه و مقامات عاليه بهشت را از آنِ او خواهد ساخت. (بحار، ج ١٠٠، ص ٩٤)
امام حسين عليه‌السلام:

اَنَا قتيلُ العَبْرَةِ، لايَذكُرُني مؤمنٌ اِلاّ بكي.

من کشته اشک و گريه‌ام، هيچ مؤمنی نيست که مرا ياد کند جز اينکه (به ياد مصيبت‌های من) اشک او جاری می‌گردد. (بحار، ج ٤٤، ص ٢٧٩)
امام حسين عليه‌السلام:

إنّي لا أعلمُ أصحاباً أوفي و لا خيراً مِن اَصحابي.

من يارانی بهتر و باوفاتر از اصحاب و ياران خودم سراغ ندارم. (منتهی‌الآمال، ج ١، ص ٢٤٦)
امام جعفرصادق علیه‌السلام:

مَن زارَالحُسینَ بْنَ علی صلوات الله عَلیه عارِفاً بِحَقِّه كانَ كَمَن زارَاللهَ فی‌ عَرشِه.

هر کس امام حسین(ع) را با معرفت زیارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش خود زیارت کرده است. (بحار، ج 101، ص 77)
امام محمدباقر علیه‌السلام:

اِنَّ اللهَ تعالی عَوَّضَ الحسینَ عَلیه‌السلام مِن قَتلهِ أَنْ جَعَلَ إلامامةَ فی ذُرِّیتِه وَالشِّفاءَ فی تُربَتِهِ و اِجابَةَ الدُّعاءِ عِندَ قَبره.

خداوند متعال در برابر شهادت امام حسین(ع) سه چیز به او مرحمت فرمود: امامت را در نسل او، و شفا را در تربت او، و اجابت دعا را در کنار مرقدش قرار داد. (بحار، ج 44، ص 221)
امام حسین علیه‌السلام:

لَیسَ الموتُ فی‌ سبیلِ العِزِّ اِلاّ حیاةً خالدةً وَ لَیستِ الحیوةُ مَع الذُّلِّ اِلاَّ المَوتَ الّذی لاحیوةَ مَعه!

مرگ در راه عزت و شَرَف جز یک حیات جاودانی نیست و زندگی توأم با ذلّت و پَستی چیزی جز مرگ و فقدان حیات نیست! (ادب الحسین(ع)، ص 159)